How I Envision My Life’s Journey

اگر از من بپرسند زندگی ات را چگونه میخواهی بگذرانی خواهم گفت:

میخواهم سفر کنم، جهان را ببینم در حالی که صبح به صبح لیوان قهوه ام را می نوشم، کتاب شعرم را می خوانم و شعر های خودم را گوشه کنار کتاب می نویسم. سپس شروع کنم به قدم زدن در کوچه پس کوچه های نرفته شهر، صدای ملودی ساختمان ها را بشنوم و مردم دیده نشده را ببینم و در حین راه چند عکس بردارم و به دفتر خاطراتم بچسبانم.

می خواهم هم صحبت شوم با مردمان و افراد خونگرمی پیدا کنم تا ببینم چطور از معجزه اجتماعی بودنش برای نابودی سکوت اسیر شده در این من درون گرا استفاده می کند. میدانی، شاید من بهترین گوش شنوایی هستم که آنان می توانند پیدا کنند. شنونده ای کم حرف که دوست دارد بنشیند پای قصه هایشان

و در انتها ورزش روزانه ام را بکنم و در تاریکی آسمان شب و زیر روشنایی چراغ های خیابان راهی اتاق خواب امن اقامتگاهم بشوم. جایی که در تنهایی ام غرق و به گذر روز فکر میکنم. دفتر خاطراتم را برمیدارم و پر می کنم و عکس هایم را در گوشه کنارش می چسبانم. کتاب جدیدی میخوانم تا چشمانم خسته شود و در نهایت به خواب بروم، خوابی به امید دیدن آنچه از جهان باقی مانده است…

If you ask me how I want to spend my life, I will say:

I want to travel, see the world while sipping my cup of coffee every morning, reading my poetry book, and writing my own poems in the margins. Then I will start walking through the unexplored alleys of the city, listening to the melody of the buildings, seeing unseen people, and taking a few photos along the way to stick in my diary.

I want to engage in conversation with warm-hearted people to see how they use the miracle of social interaction to break the silence trapped in this introverted self of mine. You know, maybe I am the best listening ear they can find. A quiet listener who enjoys sitting down to hear their stories.

And finally, I will do my daily exercise and make my way to the safe haven of my bedroom under the darkness of the night sky and the glow of streetlights. A place where I can immerse myself in solitude and reflect on the passing day. I will pick up my diary, fill it out, and stick my photos in the corner. I will read a new book until my eyes grow tired, and eventually, I will fall asleep, hoping to see what remains of the world…